Sinds een half jaar schrijft Johan Stevens een arbeidsmarktfeuilleton voor Carp*. Naast het verhaal over Splinter is hij cabaretier en trainingsacteur. Hoe Johan het bedrijfsleven helpt door theater in organisaties te brengen en welk verschil hij daarin voor u maakt leest u in deze speciale editie van de Carp* nieuwsbrief.
U wilt als manager een effectief team. Een team dat goed op elkaar ingespeeld is, dat open is naar elkaar. Het team werkt soepel samen, problemen worden transparant besproken: de klant wordt daardoor snel en zorgvuldig bediend. De kwaliteit van uw product of dienst is van hoog niveau. De potentie van uw team benut u optimaal. Helaas is deze perfecte situatie soms niet de realiteit. In zo’n situatie biedt het companycabaretprogramma van Johan Stevens voor u uitkomst!
Stel u voor: binnen de organisatie of het team is de sfeer niet zoals u wenst. Uw teamleden spreken elkaar niet voldoende aan. Er hangt een gespannen stemming. Onuitgesproken verwijten. Vroeg of laat merkt u dit in omzet of klanttevredenheid. De kwaliteit van uw team weerspiegelt zich vaak snel in de kwaliteit van uw dienst of product. U maakt zich zorgen en tijdens een vergadering wilde u het bespreken, maar kwam het lek niet boven. U vraagt zich als manager af: hoe doorbreek dit patroon? Hoe maken we het weer leuk en soepel?
Als onderdeel van een dag speciaal voor uw medewerkers helpt het companycabaretprogramma van Johan Stevens. Een programma speciaal geschreven voor teams die vertrouwen, plezier en daadkracht van groot belang vinden. Johan Stevens vertelt:
‘Een leidinggevende zei ooit tegen mij: ‘De wereld heeft theater nodig. Theater en verbeelding.’Die stelling omarm ik met liefde en overtuiging.’
‘Theater en ontdekking zijn mijn grote drijfveren en mijn motto is: Ken u zelve. Graag houd ik mensen met een hoop humor een spiegel voor.’ Naast cabaretier is Johan Stevens al jaren werkzaam als trainingsacteur. Hij bracht theater als middel om te leren bij vele banken, verzekeraars, overheden en ziekenhuizen. De voorstelling is gebaseerd op zijn ervaringen binnen het bedrijfsleven. ‘Vrijwel zonder uitzondering zag ik de oprechte intentie van medewerkers om het beste te doen. Mensen werken graag hard en met liefde. Maar de andere kant is: mensen zijn geneigd om in patronen te vervallen. Vaak is zo’n patroon defensief van aard, waardoor samenwerking met collega’s en klanten moeizamer verloopt dan nodig. Samen tot bewustwording en inzichten komen, daar gaat het mij om.’
Het cabaretprogramma Symfonie voor een team. In c mineur gaat over de verwikkelingen in muziekwinkel Ludwig. Een club mensen met passie voor muziek. En toch ontstaat er frictie, verwijdering en verwijt. De liefde voor muziek lijkt overspoelt te worden door… ja, door wat eigenlijk? ‘Het mooie van theater is, is dat je je op een veilige manier kan herkennen in wat je ziet. Het is een eerlijke, schrijnende en ontroerende voorstelling: maar vooral ook heel erg om te lachen!’
Johan vertelt dat het programma goed in te zetten is als onderdeel van een medewerkersdag voor een hele organisatie of voor enkele afdelingen die in de toekomst meer gaan samenwerken. En ook als afsluiting van een seminar of event. Na de voorstelling is er de mogelijkheid om onder begeleiding na te spreken over de voorstelling. In hoeverre was dit herkenbaar? Hoe zou je als organisatie meer verbinding met elkaar kunnen bewerkstelligen?
Is Symfonie voor een team, in c mineur een voorstelling die uw organisatie nu kan helpen? Maak een afspraak met Johan Stevens om vrijblijvend de mogelijkheden te inventariseren.
Voor contact: www.johanstevens.nl/contact
Theater en het bedrijfsleven hebben al sinds jaren een steeds kleurrijker huwelijk. Ooit is het begonnen met rollenspelen. Nog steeds blijkt, zo merkt Johan Stevens, dat velen denken dat een acteur slechts ‘de lastige klant’ speelt. Maar: ‘een acteur denkt vaak vanaf het begin van een traject mee. En kijkt nauwkeurig naar de vraag van een organisatie en ontwerp een theatraal aanbod.’
Een organisatie zit bijvoorbeeld met een vraag over de effectiviteit van hun medewerkers of willen een andere manier van leidinggeven introduceren en vanaf dat eerste contact inventariseert de acteur wat er zou kunnen en wat er nodig is. Acteurs hebben steeds vaker een didactische achtergrond, die ze combineren met kennis van theater mogelijkheden. Vele vormen zijn inmiddels beproefd. Een groot toneelstuk voor alle medewerkers waarin hun manier van werken tegen het licht wordt gehouden of een regiescène waar de medewerkers de acteur op het podium mogen regisseren. Oefenen en ervaren hoe het in communicatie anders kan, daar draait het om.
‘Trajecten die ik zelf heel boeiend vind, zijn de trajecten waar reflectie en vaardigheden oefenen gecombineerd worden. Wat maakt dat je in die situatie onzeker bent? Hoezo roept die persoon zoveel irritatie op en hoe kun je je daar anders in opstellen? In een veilige setting waarin er geen oordeel is over het gedrag, maar alleen wordt gekeken naar de herkomst ervan en hoe dat anders zou kunnen is voor velen een verademing. Een gedachte over jezelf of die ander in een situatie bepaald vaak sterk hoe je reageert. Dit onderzoeken maakt je effectiever. In een theatrale vorm kan er op een dynamische en spelende manier worden gewerkt aan deze ontwikkeling. Het is bijzonder om mee te maken dat er kwartjes vallen en geweldig als iemand op een lichtere en effectievere manier verder kan in zijn loopbaan
’Heeft u een verandervraag en zoekt u boeiende werkvormen en nieuwe manieren van leren? www.johanstevens.nl
Naast z’n theater en trainingswerk schrijft Johan speciaal voor Carp* een arbeidsmarktfeuilleton. Splinter, een gozer van een jaar of 30 is Young Een professional die z’n weg zoekt tussen z’n eigen drijfveren en wat er in de buitenwereld van hem verwacht wordt. Of wat hij denkt dat er verwacht wordt! In een wereld waar je alles moet kunnen en je altijd top moet voelen, worstelt hij met z’n eigen onzekerheid. Splinter kan niet alles en voelt zich niet altijd top.
Johan: ‘In de trainingen zag ik dat er achter die mooie stropdas en dat grote horloge ook veel twijfels en onzekerheid zit. Ik was eens in een groep waar iedereen met deze vragen worstelt: doe ik het wel goed? Moet ik harder werken? Mag ik voor mijzelf opkomen? Hoe dan? Er ontstond toen een sfeer waarin mensen daar eerlijk over waren. Dat delen en de herkenning die dat oplevert is voor velen een opluchting. De onderlinge verbondenheid en het begrip groeit. Helaas is die eerlijkheid niet heel vaak haalbaar. Door Splinter probeer ik toch iets te doen daarin: door hem te laten twijfelen probeer ik die herkenning te bieden. En natuurlijk ontdek ik zelf door Splinter’s avonturen ook veel. Soms probeer ik een vraag of dilemma dat ik zelf heb er in te verwerken.’
Meer lezen van Splinter? www.carp.nl/splinter