Carp*

Ricky Petrignani werkt voor een duurzame projectontwikkelaar, heeft een eigen technologiebedrijfje, twee jonge dochters en een vrouw met een geheel eigen carrière. Voor Carp* schrijft hij een column over de dagelijkse strijd tussen werk en privé, geïnspireerd door de komst van nieuwe gadgets en ideeën.

Frans is een mooie taal. Zelfs hoerenzoon klinkt goed: fils de pute. Fies de puut. Als een lekker gerecht. Een culinair stukje gevogelte op een stokje.

Ik ben toevallig geboren in Frankrijk, in de stad van Zidane: Marseille. Daarom heb ik altijd dezelfde droomfinale bij een WK: Nederland-Frankrijk. Wie er ook wint, ik ben blij!

De kans op zo’n finale is bij het schrijven van deze column, als Frankrijk - Zuid-Afrika nog moet beginnen, niet zo groot. Dat ligt vooral aan Frankrijk. De spelers willen niet spelen. Letterlijk. Volgens bondscoach Domenech zijn er mannen die het veld niet op willen. Uit protest tegen het wegsturen van spits Anelka. Eerst staken ze tijdens de training en daarna, waarom ook niet, willen ze het ook doen tijdens het toernooi.

Er zit iets logisch in deze werkonderbreking. Ik bedoel, ik hou erg van mon pays natale, maar het openbaar vervoer ligt er vaker stil dan in alle andere EU-landen tezamen, groepen onderwijzers doen regelmatig een soort protest-vierdaagse door de straten van de hoofdstad en vrachtwagenchauffeurs zijn alleen onder dreiging van militair ingrijpen van hun plannen af te brengen om de snelwegen te blokkeren. Dan is het toch niet meer dan normaal dat ook de voetballers op een gegeven moment tot georganiseerde actie overgaan? Traditie.

Wat er nu gebeurt is dan ook meer dan spelersprotest. Het is cultuur in wording. Bij het EK 2012 in Polen en de Oekraïne zal Frankrijk nog een stap verder gaan. Klantvriendelijke, gerichte acties. Ze spelen alleen de eerste vijftien minuten van iedere helft. Komen de mensen toch niet helemaal voor niets. En in de overige minuten gratis kaartjes uitdelen voor de metro in Parijs.

Ze moeten wat, de hele wereld lijkt nu tegen ze. Het is ook moeilijk medelijden met ze te hebben. Verdien je een paar miljoen per jaar en ga je zitten bokken in een bus! Er is een hele twitter-diarree over ze uitgeschreven. They deserve a smack in the face, zag ik voorbij komen op mijn BlackBerry.

Je moet de recente geschiedenis er op naslaan om begrip voor ze te krijgen. In een fotoreportage op de site van de Franse krant Le Monde staat alles op een rijtje. De ongeziene handsbal van Henry tegen Ierland en de nationale plaatsvervangende schaamte. Het vriendschappelijke verlies tegen Spanje. Het zagen aan de stoelpoten van Domenech door de Franse voetbalbond. De seks van Ribéry met een minderjarige prostituee. De verplichte teamcursus Samen Delen, Samen Spelen – Hoe Laat Ik Mijn Ego In Vak F. De staatssecretaris voor sport die zeurt over hun hotelkosten. En dan Uruguay (0-0) en Mexico (0-2). Het team gelooft er niet meer in. Er wordt geruzied. Anelka roept ‘hoerenzoon’ tegen de baas.

Tja, dat moet je natuurlijk niet doen op de werkvloer. Ook al klinkt het nog zo mooi: jij gevogelte op een stokje!

Wat ik zelf heb opgestoken van deze affaire is hoe de Fransen seks met een hoer aanduiden. Ribéry en het meisje hadden volgens Le Monde une relation tarifiée. Een verhouding met een prijslijst. Dat had Anelka natuurlijk ook kunnen roepen: je moeder had een prijslijst!

Misschien had Domenech dan nog wel kunnen lachen.