Carp*

Splinter is een jonge werknemer met potentie, die door zijn leidinggevende Tom plots naar voren is geschoven als leidinggevende van een Salesteam. De onzekere Splinter ziet dit helemaal niet zitten, maar laat zich onder de voet lopen door Tom: van de ene op de andere dag geeft hij leiding. Maar hoe doe je dat eigenlijk? Een team managen? Cabaretier, Trainingsacteur en Columnist Johan Stevens (1975) schrijft exclusief voor Carp* 's lands eerste arbeidsmarktfeuilleton."

De mandarijnpresentatie was boven alle verwachtingen goed gelopen. Splinter zelf stond er niet om het minst versteld van. Hij had eerst zijn medecursisten voor laten gaan; noem het bescheidenheid, noem het doodsangst. Toen hij uiteindelijk aan de beurt was, was Splinter gaan staan  - wat niemand had gedaan - en hij had vol enthousiasme (en klotsende oksels) verteld over een leidinggevende die moet improviseren, die een zonnige uitstraling moet hebben en die moet voeden. Dit allemaal als metafoor van de mandarijn! Hij voelde zich toen hij weer ging zitten, ja, hoe zeg je dat, vervuld? En net op dat moment kreeg hij nóg een ingeving: een leidinggevende moet als de tijd daar rijp voor is z’n masker laten vallen, met andere woorden, z’n schil af doen! Wauw! Hij stond weer op en pelde de mandarijn langzaam en theatraal af. Hoe was dit mogelijk: Splinter gebruikte zowaar wat humor! ‘En… ja… een leidinggevende moet je natuurlijk niet opeten, maar dat doe ik nu wel…’ In één hap stopte Splinter de mandarijn in z’n mond: de groep barstte in lachen uit. Een spontaan applaus volgde.

Marloes glimlachte en zei: dit heb je vast vaker gedaan. Splinter haalde z’n schouders op en begon te blozen. Waar had hij dit vandaan gehaald? Wat een lef! Het was een brainwave, alsof hij even van de grond was gekomen. Hij voelde zich sterk, een gevoel dat hij vast moest houden. Het zou namelijk nog een spannende dag worden, met die vermaledijde rollenspelen die die middag zouden volgen…

Na de lunch was het dan zo ver. De acteur. De acteur die er helemaal niet uit zag als een acteur. Mark, met z’n donkere krullen. Het is niet goed uit te leggen, maar acteurs zien er op een speciale manier uit. Dat weet iedereen. Zoals Brad Pitt of die gozer van die koffie. Deze acteur kon bij wijze van spreken gewoon z’n buurman zijn en hij speelde niet eens in Goede Tijden of de een of andere musical. Splinter vond dat vreemd, maar misschien was dit een acteur die speelde dat ie acteur was.

Mark had naast donkere krullen ook een enorme glimlach, waardoor Splinter nog nerveuzer werd. Help, de acteur had er zin in! Hij vertelde met een gulle glimlach dat hij situaties kwam spelen die voor de leidinggevenden herkenbaar waren. En dat hij beïnvloedbaar was. ‘Dus als je open vragen stelt, krijg je een ander soort gesprek dan wanneer je dat niet doet.’

De acteur hield op met z’n praatje en keek met grote ogen de groep rond. Het viel stil. ‘Of… je kunt bijvoorbeeld oefenen wat er gebeurt als je eens een stilte in een gesprek laat vallen...’ Weer die glimlach. ‘Splinter, heb jij wel eens met een acteur gewerkt?’ Splinter schudde druk van nee. ‘Wat verwacht je ervan?’

‘Eeh… ja. Oefenen. Ik vind het bijvoorbeeld altijd lastig als mensen emotioneel worden. Huilen ofzo, weet je…’

De acteur ging rechtop zitten. In de start houding, dat zag Splinter meteen. ‘Goed, een medewerker die huilt. Zullen we dat oefenen?’

Johan Stevens (1975) is cabaretier, columnist en trainingsacteur. Hij schrijft elke week voor Carp.nl een vervolgverhaal over Splinter. Voor informatie en boekingen: www.johanstevens.nl