Carp*

Ricky Petrignani werkt voor een duurzame projectontwikkelaar, heeft een eigen technologiebedrijfje, twee jonge dochters en een vrouw met een geheel eigen carrière. Voor Carp* schrijft hij een column over de dagelijkse strijd tussen werk en privé, geïnspireerd door de komst van nieuwe gadgets en ideeën.

Moet lezen tijdens het lopen verboden worden? Ik kon me er iets bij voorstellen, eerlijk gezegd, toen ik de krant las terwijl ik de Prins Hendrikkade overstak. Ik nam aan, door de mensen naast mij op het zebrapad, dat het voetgangersstoplicht nog op groen stond.
Een nogal gevaarlijke aanname in Amsterdam.

Het was een mooie, zonnige avond maar daar had mijn e-reader geen last van. Hoe meer licht, hoe beter leesbaar. Daar kon mijn laptop nog wat van leren.

Op de Brouwersgracht was gelukkig weinig verkeer en wandelde en klikte ik tamelijk gevaarloos door. Het mooie aan de e-krant is dat je er net zo door bladert als door een echte. Iedere klik is een nieuwe, onbekende pagina.
Ik was die avond onderweg naar E.Factor, een sociaal netwerk van ondernemers. Roel Pieper was te gast. Bekend van Philips en vele ventures. Entrepreneur, Innovator, Investor.

Een gelijkgestemde, dus.

Toegegeven, ik heb in het dagelijkse leven een gewone vaste baan, mijn innovaties zijn nog in ontwikkeling en ik investeer nog ongeveer evenveel als 38 jaar geleden, maar het gaat om het idee. Ik sta tot Roel Pieper als Kick-Ass tot Spiderman.
Bovendien moest ik hem spreken. Mijn innovatie-in-ontwikkeling was revolutionair. Zo revolutionair zelfs dat ik er hier niets over kan zeggen. Categorie I could tell you but then I’d have to kill you. Is me iets te bewerkelijk voor een online column. Maar wellicht had Pieper nog een tip voor het durfkapitaal.

De locatie, Spaces aan de Herengracht 124, was prachtig. Een modern kantoor achter een monumentale façade. Eenmaal begonnen vertelde Pieper gepassioneerd over de economische crises die hij in zijn leven voorbij had zien komen. Over die keer toen de beurzen in Amerika gigantisch onderuit gingen en hij bedacht dat het misschien handig zou zijn om op dat moment twee bedrijven te kopen. Hij ging met het idiote idee naar de bank en de volgende dag kreeg hij 80 miljoen. Die hij vervolgens binnen drie maanden weer kon terugbetalen.

Wauw, dacht ik, dat is pas het echte werk. Wat dat betreft had ik nog veel te leren. In plaats van een positie bereiken waarin ik met dat soort bedragen van doen had, ben ik na wat jaren werken op sabbatical gegaan om te schrijven en voor mijn dochtertje te zorgen. En na die sabbatical heb ik een andere baan geaccepteerd op de helft van mijn verdiencapaciteit. Gewoon, omdat ‘ie leuker was en beter te combineren met mijn gezin.

Niet dat ik de ambitie volledig ben kwijtgeraakt. Het project om veel te verdienen is nu gewoon wat bijgesteld aan de tijdgeest. Het is meer een soort hobby geworden, zoals rondlopen in een duikpak terwijl je net doet alsof je een superheld bent. Kick-Ass!
Een paar uur later liep ik weer terug naar CS, met de e-reader op zak. De batterij was er mee opgehouden en dus ook mijn krant. Geen probleem verder, ik had de tip van Pieper in de andere zak.

Ook hobby’s moet je serieus nemen.