Splinter: Geen idee
Splinter is een jonge werknemer met potentie, die door zijn leidinggevende Tom plots naar voren is geschoven als leidinggevende van een Salesteam. De onzekere Splinter ziet dit helemaal niet zitten, maar laat zich onder de voet lopen door Tom: van de ene op de andere dag geeft hij leiding. Maar hoe doe je dat eigenlijk? Een team managen? Cabaretier, Trainingsacteur en Columnist Johan Stevens (1975) schrijft exclusief voor Carp*'s lands eerste arbeidsmarktfeuilleton
Het was een kwartier geleden dat Marloes de vraag had neergelegd bij de groep: ‘wat zijn jouw motieven om leiding te geven? Schrijf in een half A-4tje wat jouw drijfveer is. Waar ligt je passie?!’ Splinter was er totaal van in paniek geraakt. Zijn motieven? Passie? Geen idee! Afwezig! Hij, laffe hond, deed dit leidinggeven omdat hij er in was geluisd! Hij deed al een half jaar z’n best voor… ja, voor wie? In Godsnaam: voor wie?!!! Voor zijn leidinggevende Tom, die hem om had geluld, onder andere. Om het vege lijf te redden! Had hij ooit in z’n leven iets gedaan omdat hij het zelf wilde? Iets dat helemaal vanuit zichzelf kwam? Had hij überhaupt een idee waarheen en waartoe? Was hij niet altijd voortgestuwd door… door de wens om een beetje aardig gevonden te worden? Een wanhopige zoektocht naar liefde? Schijt, schijt, dikke schijt! En nu stond hij daar met z’n blaadje en een pen. Te staren naar de binnentuin van ’t hotel. Splinter keek er verdwaasd naar, dor en bevroren lag de tuin erbij. Net als de ideeën in zijn hoofd. Dor en bevroren.
Splinter schrok van de stem van Marloes. Was ’t kwartier al om? ‘Splinter, kom je ook weer? We gaan weer beginnen.’ Het enthousiasme waar ze nu al vier dagen mee rondliep begon Splinter nu behoorlijk te irriteren. Hij draaide zich om en keek naar haar mooie gezichtje. ‘Gaat het wel goed met je, Splinter? Je ziet zo bleek.’ Splinter bedacht zich dat hij haar nu ineens vol zou kunnen zoenen. Gewoon vol d’r op en niet meer loslaten. Hij zou alles verpesten: z’n baan, z’n relatie, alles, maar wat zou het schelen? Niets, niets had hij te verliezen! En het was tenminste een keus! Splinter deed een stap naar voren en stond nu dichtbij Marloes. Ze rook geweldig. Hij kon het doen, nu, op dit moment. ‘Splinter?’ Haar stem klonk vanuit de verte. Splinter begon te lachen. ‘Heb jij met je trainingen wel enig idee wat je doet?’ Het lachen werd hysterischer. Een ongecontroleerde lachbui. Hij proestte het uit. ‘Ik doe al jaren wat ik doe, zonder enig idee. Is dat niet grappig? Zonder enig idee leef ik mijn leven… dag in dag uit. Ik sta op omdat de wekker gaat, omdat het afgesproken is! Het is de grootste grap…’ Splinter zag de glimlach in Marloes’ gezicht verdwijnen. Een ernst kwam er voor in de plaats. Splinter stopte met lachen en zei zacht: ‘Gekke vraag, maar… heb je een vriend?’ De tranen rolden ondertussen over Splinters wangen. Als een klein kind schokschouderde hij daar in de gang van het hotel. ‘Ik… ik heb me er laten inluizen… Ik kan niets. Ik kan werkelijk niets! Al 29 jaar pruts ik maar wat aan. Laf tot op het bot.’ Marloes schudde haar hoofd. Door z’n tranen keek hij naar het pracht koppie van de trainster en zonder zich nog een seconde te bedenken, pakte hij ruw haar hoofd en kuste haar vol op haar mond.
Johan Stevens (1975) is cabaretier, columnist en trainingsacteur. Hij schrijft elke week voor Carp.nl een vervolgverhaal over Splinter. Voor informatie en boekingen: www.johanstevens.nl