Ondernemer en initiatiefnemer van Droomzaken. Martijn Blom schrijft voor Carp* over zakendoen anno 2010. Deze week deelt hij zijn (groene) dilemma.
Bewust leven met oog voor milieu en maatschappij klinkt voor mij niet vies. Het gaat voor mij dan ook niet over rijstekoeken en ‘consuminderen’, maar vooral over bewust en groen ondernemen. Ook privé, durf ik te zeggen, leef ik bewust. Er is echter één zware zonde, waar ik echt niet zonder kan. Ik ben autoliefhebber en rij graag. Bijna alles doe ik met de auto.
Wat auto’s aangaat ben ik echt een jongetje. Het misverstand van beleidsmakers is dat een auto slechts een vervoermiddel is, dat vervangen kan worden voor OV. Dat is onzin. Een auto is emotie, OV brengt van A naar B. Dat is een wezenlijk verschil. Mannen zullen hier niet altijd voor uitkomen, het is nogal een softe bekentenis, maar ik weet 100% zeker dat ik niet de enige ben.
Zo ben ik echt verliefd op de Landrover Defender. Een monster van een auto dat al 20 jaar nauwelijks van design is veranderd. Ik ben jaloers op mijn buurman, die sinds kort een Porsch 911 op de oprit heeft staan (jaren voor gespaard). Ook Spyker vind ik, niet alleen door mijn waardering voor het lef van ondernemer Muller, een prachtwagen.
Wat bovenstaande auto’s echter kenmerkt is dat ze een enorm verbruik hebben. Je tank is al bijna leeg voordat je gestart bent. Ik kan het daarom nog steeds niet over mijn hart krijgen om een dergelijk monster te kopen. Al wil ik dat wel. Een ware tantaluskwelling!
Wellicht komt vandaag de oplossing. Vanmiddag ga ik racen in een Tesla. Op een congres kwam ik een bedrijf tegen dat duurzame racen organiseert. Iets in mij moet nog wennen aan het idee dat ik dus hard ga rijden, zonder dat je wat hoort brommen. Maar ik heb er wel heel veel zin!
Het zal nog wel even duren voordat ik een elektrische Defender kan kopen of voordat Spyker met zijn eerst elektrische wagen komt. Maar ik zie de toekomst positief en blijf dromen van een prachtige auto die geen afbreuk doet aan mijn (redelijk) duurzame levensstijl.