Carp*

Johan Stevens is trainer, denker en trainingsacteur. Hij staat niet graag stil, maarwel bij de dingen. Johan schrijft vanaf deze week elke week over onderwerpen rond het thema ‘persoonlijke effectiviteit’. Hoe doe je de dingen die je doet, waarom doe je ze en hoezo prop je de week niet nog voller?!

Het was laat op de avond en vroeg in de nacht. Ik tuurde naar mijn beeldscherm, de vingers in de aanslag boven m’n toetsenbord. Pijn in de schouders. Mijn twee poezen zaten parmantig naast elkaar op het donkere laminaat. De ogen in uiterste concentratie op mij gericht. Ze wilden heul heul graag wat eten, maar hun baas was bezeten van het scherm. Een artikel. Een stukje tekst van precies 500 woorden: dat is ongeveer zo lang als een A4-tje. 500 woorden waar ik al 4 en half uur op aan het zweten was. De eerste regel tikte ik toen de avondzon de muur in mijn kamer nog oranje kleurde, nu zag ik de maan en wat sterren. 

4 en een half uur vind ik lang, te lang. Maar steeds moest het anders of beter. Of zou ‘k het hele stuk in de prullenbak mieteren? 
Toen ik mezelf daar zag zitten twijfelen dacht ik aan ex-vriendin B. Het uren turen voor de spiegel vlak voor we naar een feest gingen. B. verscheen nerveus in de woonkamer met een donkerblauw satijnen jurkje, het stond haar adembenemend goed. Ik maakte – languit liggend op de bank – altijd het geluid van een geile tijger. Grrrr… B. glunderen, maar toch: nog geen kwartier later had ze ineens een strakke spijkerbroek aangedaan, met een getailleerd wit blousje. En rode hakken. Ook heerlijk, maar waarom? Het was al goed toch?

Zo kon ik ook naar mijn tekst kijken. Ik dacht: het is al geil, maar waarom dan… 

Uiteindelijk vond ik een moment om te stoppen. Op het balkon rookte ik een sigaret. Het moment dat je even beslist te stoppen met de bezetenheid is al een begin. Ik probeerde kringetjes te blazen, vroeger kon ik dat. Waarom lukte het niet m’n verhaal te laten voor wat hij was? De wereld zou niet ten onder gaan als het epistel volslagen kut was. Nobody Cares.

Natuurlijk is een streven naar schoonheid en perfectie zeker nobel. Dat wat je maakt mag mooi zijn, in balans zijn, precies de juiste afmetingen hebben en de boodschap mag zo helder mogelijk naar voren komen. Maar terwijl ik m’n rook richting de sterren blies dacht ik: wanneer slaat dit verlangen om in fanatisme? Waar verliest een kind dat een tekening maakt de heerlijke ijver met de tong uit de mond en waar begint het zenuwachtige in de broek plassen? Ik kan het onderscheid niet altijd maken, maar soms wel. Het verlangen en de wens om iets goeds te maken (en daar ook voor moeten zweten) voelt als een heerlijke onderneming waar je lucht bij voelt. Je hebt er zin in.  Wanneer je hart krimpt, zich angstig volpompt alsof een ziedende hond op je af stormt, dan is ’t mis. In die momenten kijk ik dan altijd goed om mij heen: is er een ziedende hond? Wordt mijn strot straks doorgebeten. Of ben ik veilig?

Toen ik terugkwam in de woonkamer zaten de katten mij inmiddels dreigend aan te staren. Ze konden mij elk moment aanvliegen.

Wil je op de hoogte blijven van De Mogelijkheden? Schrijf je in op de nieuwsbrief.
Johan geeft workshops en trainingen op het gebied van persoonlijke effectiviteit en transparantie op de werkvloer. Voor meer openheid en daadkracht. Ga naar www.johanstevens.nl

 @johanstevens