Carp*

Ondernemer en initiatiefnemer van Droomzaken.nl Martijn Blom schrijft voor Carp* over zakendoen anno 2009. De laatste column van dit jaar wijdt hij aan zijn haat-liefde verhouding met een Zweedse meubelgigant.

Het zijn de verloren dagen tussen kerst en de jaarwisseling. Op het schrijven van deze column na, ben ik vrij. Dus waar besteed ik, als goedgeaard vader, mijn vrije tijd? Op de meubelboulevard inderdaad.

Een tweede kind is op komst en dus vind in huize Blom een kleine volksverhuizing plaats. De kamer van mijn dochtertje moet gereed gemaakt worden voor een nieuwe gezinsgenoot en de ‘vrije’ slaapkamer wordt ingericht als ware peuterkamer. Een prinsessenkamertje, als het aan mijn dochtertje ligt.

Na het bezoek van een aantal winkels, met klinkende namen als ‘baby-planet’ en ‘Kids Factory’ belandden we gisteren toch bij de gigant uit Zweden. Die is tenslotte nog open na zes uur en je kunt er eten en zonder ‘fietjes’ ging die kleine nergens meer mee naar toe. Kortom: bittere noodzaak, we moesten echt naar IKEA.

Altijd als ik daar binnenstap word ik weer getroffen door een mix van bewondering en afgrijzen. Persoonlijk vind ik het vreselijk. Krioelend als mieren op zoek naar koopjes en, in ons geval, een eerste levensbehoefte: voedsel. Het optreden van Eppie de Kok op zijn keyboard maakte het er, ondanks zijn verwoede pogingen, voor mij niet beter op.

Mijn kleine had er duidelijk minder moeite mee. Kraaiend en lachend peuzelde ze haar ‘fietjes’ op en probeerde ze met haar kleine vingertjes de keyboardbewegingen van Eppie te imiteren. Dat hebben ze daar in ieder geval goed begrepen: ‘als kinderen het naar hun zin hebben, hebben ouders het naar hun zin’. Er waren überhaupt geen echt vervelende kinderen.

Wel verveelde volwassenen. Ook ik had een biertje nodig om alle geweld pijnloos te kunnen ondergaan. Toch bewonder ik IKEA enorm als onderneming. Ze hebben verdomd goed begrepen dat  ‘massa’ ook  ‘kassa’ is. Iedereen kent het, iedereen komt er en iedereen kan het betalen. Volgens mij maken ze weinig tot geen winst op onze maaltijd, maar wij waren dan ook de enige die zonder aankopen de winkel verlieten. En dit was voor ons ook een nieuwe ervaring terwijl ik er toch meer geweest ben.

Ondanks dat ik nog steeds vind, dat ik excuses en redenen moet verzinnen voor een bezoek aan deze winkelketen, kom ik er best graag. Even en niet te vaak, maar toch. Om te leren van de lessen van Ikea. Je kunt wel altijd bijzonder en speciaal willen zijn als ondernemer, maar soms is de massa toch echt de weg. Saab maakt prachtige auto’s. Nog wel. Maar geel blauwe winkel is toch duidelijk een grotere succesformule uit Zweden.

Met deze lof- en klaagzang in één luid ik het jaar uit. Een ondernemend 2010 gewenst!

Martijn Blom is ondernemer, www.droomzaken.nl