Carp*

Je kunt veel zeggen over de kleurrijke trendwatcher Adjiedj Bakas, maar lef heeft-ie. Voor een gehoor van 600 bankiers analyseerde hij haarfijn waar we de crisis aan danken: falende rating agencies, ongebreidelde hebzucht - ook van consumenten - en… cokesnuivende bankiers.

Afgelopen vrijdag sprak Adjiedj Bakas - die recent zijn boek ‘Beyond the Crisis’ lanceerde -  tijdens het prestigieuze jaarlijkse Luxembourg Financial Forum. Nadat Nobelprijswinnaar Edmund Phelps het publiek had voorgehouden dat de huidige economische crisis wel eens het einde van de globalisering zou kunnen betekenen, mocht Bakas de ring in. En dat werd smullen. Carp* selecteert de pikantste passages uit de nu al binnen bankkringen legendarische rede van ‘s lands spraakmakendste trendwatcher:

‘De meeste bankiers zijn brave mensen die gewoon hun werk hebben gedaan, conform internationale morele normen. Maar het publiek voelt zich bedrogen door bankiers. Hoewel het publiek dat ook door de menselijke eigenschap van hebzucht gedreven wordt, medeverantwoordelijk is voor de crisis, moet de branche de gevoelens van de consumenten serieus nemen. Gevoelens zijn ook feiten. En de E van Economie is ook de E van Emotie. De branche moet nu echt werk gaan maken van het herstel van vertrouwen.’

‘Binnen de financiële branche is het al decennia bekend dat een kleine maar invloedrijke groep medewerkers en beslissers coke gebruikt. Het is ook bekend dat cokegebruik risicogedrag stimuleert. Je voelt je helemaal het mannetje met een snuifje op. Correcte risicoanalyses werden daardoor niet gemaakt. Je moet nu dus een einde maken aan cokegebruik.’

‘Zakenbank Lehman verkocht in belastingparadijs Nederland voor meer dan 600 miljard euro aan onzinproducten aan niets vermoedende banken en particulieren. De toelichting op een dergelijk product telde 600 pagina's. Wie las die? De producten hadden immers een triple-A goedkeuring van de rating agencies. De Lehman-operatie in Nederland werd geleid door een jongeman van 31 jaar die er enorme bedragen aan overhield, maar die nog steeds op vrije voeten is. Dit voorbeeld illustreert dat de grootste bankrovers uit de moderne geschiedenis bankiers waren. Niet alle bankiers, maar wel een kleine groep die feitelijk een “eindspel” speelde. Men wist dat dit piramidespel een keer zou eindigen, maar ging koortsachtig door, opgezweept door een roes van drugs en een meer-meer-meer-cultuur.’

Carp* kan maar tot één zinvolle conclusie komen na deze uitspraken: Bakas for president!