Carp*

Splinter is een jonge werknemer met potentie, die door zijn leidinggevende Tom plots naar voren is geschoven als leidinggevende van een Salesteam. De onzekere Splinter ziet dit helemaal niet zitten, maar laat zich onder de voet lopen door Tom: van de ene op de andere dag geeft hij leiding. Maar hoe doe je dat eigenlijk? Een team managen? Cabaretier, Trainingsacteur en Columnist Johan Stevens (1975) schrijft exclusief voor Carp* 's lands eerste arbeidsmarktfeuilleton

De andere cursisten hadden het tweede biertje al achterover geslagen toen Splinter het  café van het hotel binnenkwam. Het drinkt  altijd lekker aan het eind van zo’n trainingsdag. Splinter had op zijn kamer wel een uur gebeld met Natas, maar de pijn uit z'n schouders was er niet door verdwenen. Nee, nee, dat lag niet aan Natas. Zij had geluisterd en begrepen.  Splinter had gewoon een bloedje hekel aan leren.  Je kon ermee op je bek gaan en hij deed dat simpelweg liever niet. Splinter had opgewonden over een zogenaamd hoefijzer verteld. Het was een hoefijzer over ‘slecht nieuws brengen’, waarin iedereen de acteur het ontslag mocht aan zeggen. Splinter was in dat rollenspel eerst uitgebreid om de hete brei heen gedraaid, waardoor de acteur ziedend werd toen hij uiteindelijk hoorde waar het echt om ging!
'En jij gaat mij eerst vragen hoe het met de nieuwe camper gaat en je doet alsof er niets aan de hand is en daarna vertel je me dat ik hier kan oprotten?!' Iedereen was geschrokken van de acteur, maar de les was duidelijk: vertel die boodschap meteen!

In het café was er in de tussentijd een flinke discussie aan de gang. Splinter hoorde Lotte (streng meisje, streng staartje, weinig humor) zeggen: 'ik ga dus écht niet tegen mijn mensen zeggen dat ik slecht in mijn vel zit, ofzo! Als je leidinggevende bent moet je dat soort privépraat thuis laten. Punt. ' De rillingen liepen Splinter over de rug bij alleen al de gedachte aan haar als leidinggevende: het zou nooit goed genoeg zijn, dat zag hij nu al. Lotte had ook als enige heel direct het slechte nieuws gebracht. Direct de klap uitdelen was bij haar een soort van schop in het gezicht geworden.

Claire (zachte uitstraling, zachte stem, type: als ze wat zegt is het raak) richtte zich tot Lotte. ‘En… en als je kort uitlegt wat er in je omgaat of dat je het thuis even lastig hebt, dan, Lotte, kunnen mensen toch nog steeds op je bouwen?' Lotte's gezicht veranderde in een boos vraagteken. 'Dat je het thuis even lastig hebt? Dat je het thuis even lastig hebt?! Wat is dat nu weer voor Viva-gedoe? Sowieso over 'thuis' ga ik niemand wat zeggen, dat is dus sowieso not done!'

Claire keek geschrokken, maar herstelde zich snel: 'Ik snap het niet. Jij reageert te snel. Bij alles wat hierover gezegd wordt reageer je te snel. Alsof je er niet eens… Ik ben gewoon echt benieuwd wat je overweging is.’ Claire keek vervolgens zo waarachtig geïnteresseerd naar Lotte dat ze dit onmogelijk als een aanval kon zien. Lotte verkleurde. Ze sloeg haar rosé in klap achterover. En zacht zei ze: ‘Ik heb dat jaren geleden eens gedaan, iets over een vriendje verteld. Dat is me slecht bevallen…’ Het groepje in het café werd stil. Toen zei Splinter na een diepe zucht: ‘ik vind je, nu ik dit weet, in ieder geval veel leuker. Misschien werkt dat bij je mensen ook zo.’

Johan Stevens (1975) is cabaretier, columnist en trainingsacteur. Hij schrijft elke week voor Carp.nl een vervolgverhaal over Splinter. Voor informatie en boekingen: www.johanstevens.nl