Carp*

Splinter is een jonge werknemer met potentie, die door zijn leidinggevende Tom plots naar voren is geschoven als leidinggevende van een Salesteam. De onzekere Splinter ziet dit helemaal niet zitten, maar laat zich onder de voet lopen door Tom: van de ene op de andere dag geeft hij leiding. Maar hoe doe je dat eigenlijk? Een team managen? Cabaretier, Trainingsacteur en Columnist Johan Stevens (1975) schrijft exclusief voor Carp* 's lands eerste arbeidsmarktfeuilleton

Splinter had toch duidelijk zitten schudden met zijn hoofd. Iedereen had kunnen zien dat hij echt niet wilde oefenen. Echt niet! Hoe meer de acteur en Marloes naar hem stonden te glimlachen, hoe minder hij… Dus waarom had Marloes, de mooie trainster met haar onmetelijke enthousiasme, dan toch gezegd dat ze het hartstikke dapper vond dat hij als eerste een rollenspel wilde doen?! Kon iemand hem dit uitleggen? Ze leek zo betrouwbaar. Ze leek, ondanks haar schitterende schoonheid, toch zo betrouwbaar...

‘Wat vind je lastig aan emoties, Splinter?’ ‘Wat is je valkuil als een medewerker laat zien dat hij ergens door geraakt is?’ De acteur keek Splinter serieus aan en had pen en papier in de aanslag. Splinter mompelde iets over dat hij niet goed wist hoe hij er op moest reageren en dat hij het zonde van z’n tijd vond, alhoewel hij ook wel snapte dat hij er tijd voor moest maken, want ‘emoties komen van rechts en gaan altijd voor’. Had hij eens gehoord van een zeer wijs mens. ‘En, Splinter, vroeg Marloes nog, ‘wanneer ben je tevreden over het rollenspel?’ Splinter dacht na. Hij was pas tevreden als medewerkers emoties lekker zouden thuis laten. Was vast geen goed antwoord. ‘Eeh… als ik zo reageer dat die medewerker zich een beetje relaxt voelt en ook weer aan het werk kan... zoiets...’

En toen begon het rollenspel. Splinter voelde de blikken op zich gericht. Hij ging aan de tafel zitten en de acteur, die helemaal buiten de ruimte was gegaan om het zo echt mogelijk te laten lijken, klopte aan. De acteur speelde François, zijn wat oudere medewerker. François die alweer weken geleden had zitten janken om de scheiding. François die... De acteur kwam binnen. Splinter ging staan en keek naar de acteur en hij was overrompeld. Meteen zag Splinter namelijk echt François! Het kwam door hoe de acteur keek, hoe hij wat verlegen glimlachte. En ook, hoe hij schuchter een handje gaf. 

De acteur ging zitten en sloeg z'n handen voor z'n ogen. Hij begon te snikken en heel even vond Splinter het een beetje overdreven. Tot de acteur begon te praten en met betraande ogen naar Splinter keek. De acteur zat echt te huilen! Heuse tranen zag Splinter. Splinter's mond viel open. De acteur snikte: …mijn vrouw is bij me weg gegaan. Kende de acteur Francois? Dit was exact zoals het in het echt was gegaan. Splinter zei iets dat hij toen ook had gezegd. Hij zei: Goh, en? De acteur keek Splinter met verbaasde ogen aan. Hij stotterde: En? En?! Het is een ramp! Een regelrechte... ik weet niet hoe... Weer sloeg de acteur de handen voor z'n gezicht. Splinter zei verbouwereerd: ja... eeh... lastig. Eeh… ik zie dat je je niet zo goed voelt.

François werd rustiger. Dit is goed, dacht Splinter. Dit is vast de bedoeling. François werd rustiger. En nu? Nu moest de acteur weer gaan. Of François, of beiden. Nu was het goed, want Splinter had een keer de emotie benoemd! Dat was toch meer dan genoeg?!

Johan Stevens (1975) is cabaretier, columnist en trainingsacteur. Hij schrijft elke week voor Carp.nl een vervolgverhaal over Splinter. Voor informatie en boekingen: www.johanstevens.nl