Carp*

Splinter is een jonge werknemer met potentie, die door zijn leidinggevende Tom plots naar voren is geschoven als leidinggevende van een Salesteam. De onzekere Splinter ziet dit helemaal niet zitten, maar laat zich onder de voet lopen door Tom: van de ene op de andere dag geeft hij leiding. Maar hoe doe je dat eigenlijk? Een team managen? Cabaretier, Trainingsacteur en Columnist Johan Stevens (1975) schrijft exclusief voor Carp* 's lands eerste arbeidsmarktfeuilleton.

‘Vertrekken is een beetje doodgaan’, zeggen de Fransen vaak,  maar, zo dacht Splinter ‘alleen de doden blijven en vertrekken nooit’, dus wat is te prefereren? Hij dacht aan een paar vrienden die inmiddels al jaren bij elkaar waren, maar waarbij alle vreugde was verdwenen. Mensen van f*cking nog geen 30. Nog geen 30! Jong, snel, wild, hip: dat volk! De kleur was eruit, van een verlept boeketje chrysanten werd je vrolijker. En in de hipste tenten van de stad maar tof doen. Hoe kan dat?

Hij dacht aan Youp van ’t Hek die daar altijd z’n vlijmscherpe humor op los liet: ‘de erotiek in de koelkast’. Grappig, maar hij dacht ook: wat hebben wij eigenlijk te zeggen over het moment dat we vertrekken of juist blijven? Wat hebben we te zeggen over de keuzes die we maken? Neem nou goede vriend P. Laten we hem voor het gemak Patrick noemen. De beste jongen heeft een draak van een vriendin, die hem er op dictatoriale wijze onder houd. Maar als je Patrick vraagt hoe het met z’n vriendinnetje gaat en of de liefde nog een beetje wil knetteren knippert hij twee keer met z’n ogen en begint hij over het nieuwe project op z’n werk. Hij is het beste voorbeeld van iemand die geen idee heeft hoe het met hem is. Patrick weet het simpel weg niet. Zoals anderen de verjaardag van hun moeder niet weten.

En daarnaast dus het vriendinnetje van P, laten we haar voor ’t gemak Hilda Hoessein noemen. Die weet dus heel goed wat ze wil. De zelfverzekerde tred waarmee zij door het leven gaat, och, och, nou, nou: kijk haar gaan! Kijk, dat je precies weet welke gifgroene laarzen je verdomde goed staan, wil nog niet zeggen dat je de rest van je keuzes ook zo messcherp maakt, maar zij placht dat wel te denken. Splinter heeft eens een anoniem kaartje op Valentijnsdag aan het stel gestuurd met de tekst  ‘ga uit elkaar of in therapie.’ Waren ze beiden toch een weekje stil van, wat Splinter een prachtresultaat vond.

Waar komt toch de massale verwarring vandaan dat we precies weten wat we willen? Het is simpel weg niet zo! We worden vaak gedreven door gevoelens en gedachten die we of niet kennen of die op een foute inschatting van de werkelijkheid berusten. Splinter zag steeds meer baby’s geboren worden bij  mensen die nooit bij elkaar hadden moeten komen. Of nou, ja: misschien wel bij elkaar hadden moeten komen, maar dan geen kindje hadden moeten maken. Hoe lang zou het geleden zijn dat Splinter nog dacht dat alle baby’s voortkomen uit een liefdevolle, weloverwogen keuze?

Baby’s. Splinter dacht na over baby’s… Splinter gooide z’n biertje naar achter en bestelde er nog één. Had hij eigenlijk wel een goed besluit genomen? Het was alweer twee maand geleden dat hij met de interimmer het gesprek had gehad, waarop diezelfde nog het besluit volgde. Een eigen kroeg beginnen. Volgende week zou het afscheidsfeestje zijn. Ok, toegegeven: afscheid nemen is toch een beetje doodgaan.

Johan Stevens (1975) is cabaretier, columnist en trainingsacteur. Hij schrijft elke week voor Carp.nl een vervolgverhaal over Splinter. Voor informatie en boekingen: www.johanstevens.nl
 @johanstevens