Carp*

Johan Stevens is trainer, denker en trainingsacteur. Hij staat niet graag stil, maar wel bij de dingen. Johan schrijft vanaf deze week elke week over onderwerpen rond het thema ‘persoonlijke effectiviteit’. Hoe doe je de dingen die je doet, waarom doe je ze
en hoezo prop je de week niet nog voller?!

‘De mensheid gaat niet aan vlijt ten onder, maar aan zelfhaat. Maar vlijt is op z’n beurt weer het gevolg van zelfhaat, dus gaat de wereld toch ook wel aan vlijt te onder…’ Einde citaat.

Ik citeer hierboven die nimmer doorgebroken cabaretier Johan Stevens. Inderdaad: c’est moi. Het citaat is het begin van een korte stand-up act die ik gaf in een theater aan de Amsterdamse Nes. U kunt zich voorstellen: na deze openingzin zat de stemming er meteen lekker in. Hilariteit alom.
Ik heb lang getwijfeld of ik deze opening zou kiezen. Ik kreeg kramp in de maagstreek wanneer ik me voorstelde hoe de mensen zouden reageren op de veronderstelde zelfhaat. Ik weet niet hoe het u vergaat, maar het woord zit vol doem en donkerte en ik was bang dat het geliefde publiek de armen demonstratief over elkaar zou slaan: ‘zelfhaat? Over wie heb je het? Wat een onzin: ik vind mezelf da bom!’ Vervolgens zouden ze mij met weerzin aan kijken, halverwege de act zouden ze op de stoelen schuiven en achter in de zaal zou een grote emmer met rotte tomaten worden binnen gebracht en verdeeld worden over het morrende volk. Het gooien kon beginnen en iedereen zou fanatiek meedoen. Bloeddorstig: ‘Wie denk je dat je bent, kwajongen! De wereld gaat ten onder aan galbakken als jij!’ Een paar opgeschoten Amsterdamse jongens zou het podium op stormen om mij tegen de grond te smijten en ze zouden over me heen pissen, ze zouden me zeiknat pissen. Ik zou alleen in het theater achterblijven, onder de zeik en doordrenkt van zelfhaat.

In werkelijkheid zijn de mensen gewoon blijven zitten. De mensen keken me met een glimlach aan en luisterden aandachtig. De angst om echt te zeggen wat ik vind, ongezouten, 18 karaats, bleek ongegrond. Bleek álweer ongegrond.
Door deze ervaring wist ik in een klap weer dat ‘jezelf zijn’ zo’n enorme opgave is. Ik zal nooit vergeten dat ik een ex vriendinnetje (Inderdaad: B.) eens vergezelde op haar werk. Het donkerbruine mantelpakje stond haar uitstekend, maar de glimlach om haar mond was nep en totaal nieuw voor mij. Ook de manier waarop ze praatte: volslagen onecht. Net iets te sympathiek. Ze deed alsof ik een nieuwe klant was ofzo, terwijl ik in werkelijkheid haar lieftallige vriend was die nog die ochtend een handdoek onder haar billen had geduwd na een potje stevige ochtendseks. Zo ben ik. Het was me vaker opgevallen dat ze in gezelschap anders was, alsof ze… bang was dat anderen… precies: iets met rotte tomaten.

Later toen ze het uitmaakte zou ze zeggen: ja, ik zal niet mijn hele jeugd erbij halen, maar ik zal nooit geloven dat iemand van mij houdt. Als mensen me echt kennen zullen ze zien dat ik niets heb gepresteerd, dat ik niets kan.’ Toen stopte ze met praten keek recht voor zich uit en stille tranen biggelden over haar wangen.
Het is ons aller plicht te stoppen met het gooien van rotte tomaten naar onszelf.

Wil je op de hoogte blijven van De Mogelijkheden? Schrijf je in op de nieuwsbrief.
Johan geeft workshops en trainingen op het gebied van persoonlijke effectiviteit en transparantie
op de werkvloer. Voor meer openheid en daadkracht. Ga naar www.johanstevens.nl

 @johanstevens