Carp*

“Toen ik achtendertig was.”

“Waaaaahahahaha!”

Dit is het transcript van een gesprek dat ik over tien jaar met mijn dochters zal hebben, als zij op de middelbare school zitten. Ze doen dan al jarenlang zo ongeveer alles met het apparaat. Het is volledig geïntegreerd in het onderwijs. En het idee dat hun vader er pas een kreeg “toen ‘ie oud was” is “niet normaal, gewoon, zo zielig voor jou, papa”.

Ik leg dan uit dat het niet mijn eerste mobieltje was. En laat foto’s zien waarop ik sta met een Ericsson uit de twintigste eeuw of met de recentere Nokia E90. Ik schrik zelf ook een beetje van het formaat en hoop dat de meiden het niet zien. Te laat.
“Neeeeeeeee, zaten er ook wielen onder?!?” (overdreven hilarisch gegil)

Mijn nieuwe telefoon kwam dus van de week, in een postpakket. Ik had bijna twee maanden onderhandeld om een zo goedkoop mogelijk zakelijk abonnement te krijgen, dus je zou toch denken dat ik het snel zou openmaken. Maar diezelfde meiden die mij over tien jaar uitlachen, kunnen nu nog niet eens zelfstandig van de gastouders naar huis lopen. Dus tijd was er niet en het lag nog ongeopend op mijn bureau toen hun oudere tienernichtje (13) vrijdagavond kwam logeren.

En “BlackBerry” zeggen tegen een puber is als “koekje” zeggen tegen een peuter. Het focust de geest. Het pakketje was dus snel geopend en mijn nichtje zat de hele avond op de bank alle functies uit te proberen.

“Nee, ik meen het echt serieus, zullen we ruilen, ome Ricky?”

Een jaar eerder, toen ze haar iPhone kreeg, was die nog het summum van coolness. Nu had ‘ie blijkbaar afgedaan. Nee, de BlackBerry was zoooo coool. Hij had een toetsenbord. En je kon er mee pingen.

“Waar zit de lock button?,” zei ze wat later op de avond.

“Niet op drukken!,” riep ik. Maar het was te laat. Ze zocht de knop omdat ze het ding al had gelocked. Zonder te weten hoe.
En wat doe je dan als je puber bent? Dan bel je een vriendin. Ook als het tien uur ’s avonds is.

“Weet jij hoe dat zit met de lock button op de BlackBerry?”

Goede vraag.

“Vraag het dan aan je broer.”

Ze wist het blijkbaar niet. Lange stilte.

“Nee, dat meen je niet. Echt waar?”

Oh oh, change of subject?

“Is ze zwanger?”

What the fuck?!?

Mijn vrouw en ik keken elkaar aan. Toen ik dertien was, had ik dit soort gesprekken niet, zag ik haar denken.

“Heeft ze een test gedaan?”

Er werd onafhankelijke bevestiging gezocht. Dat was mooi. De BlackBerry ging ondertussen naar mijn vrouw, die al gauw links aan de bovenkant de knop vond waarmee het toetsenbord vrijkwam.

Het telefoongesprek liep met een sisser af. Want een paar msn berichtjes later met de vermeende aanstaande tienermoeder, die ook gewoon nog online was, whatever, bleek het allemaal niet waar. (zucht van opluchting bij ons)

Ik was even écht tien jaar de toekomst ingegaan.